Kliknij aby powiększyć

 

W Y N I K I

 

LAUREACI

 

MIEJSCA:

Szkoły ponadgimnazjalne:

1. XXIV Liceum Ogólnokształcące, Lublin, opiekun: p. Joanna Kowalczyk, ucz.: Jadwiga Cieślak, Paulina Głaz, Sabina Pawlak
2. Zespół Szkół Zawodowych nr 1, Strzelce Opolskie, opiekun: dr Edyta Bem, ucz.: Justyna Wacholc, Roksana Michalska, Żaneta Werner
3. I Liceum Ogólnokształcące, Brzozów, opiekun: s.M. Magdalena Wolańczyk, ucz.: Beata Szostak, Katarzyna Gadamska

Szkoły gimnazjalne:

1. Gimnazjum nr 43, Poznań, opiekun: s.M. Rut Szymanowska, ucz.: Alicja Zaprzalska, Milena Teper
2. Gimnazjum im. kard. Stefana Wyszyńskiego, Zdzieszowice, opiekun:                   s.M. Anuncjata Kusz, ucz.: Natalia Dylewska, Ewa Stojowska, Magdalena Stroka
3. Gimnazjum im. bł. Edmunda Bojanowskiego, Dębno, opiekun: s.M. Ewa Żyłka, ucz.: Alicja Jaworowska, Anna Styczyńska, Natalia Tołpa.

WYRÓŻNIENIA:

 

Szkoły ponadgimnazjalne:

• Zespół Szkół Zawodowych nr 1, Strzelce Opolskie, opiekun projektu: dr Edyta Bem, ucz.: Violetta Koik, Krystyna Szpak, Małgorzata Wójcik
• I Liceum Ogólnokształcące, Brzozów, opiekun: ks. Bogusław Kamiński, ucz.: Sylwia Mikoś, Karolina Wojtowicz, Krystain Dymitrzak
• II Liceum Ogólnokształcące, Cieszyn, opiekun: p. Dorota Kania, ucz.: Olga Czujak, Magdalena Krzywoń
• II Liceum Ogólnokształcące, Kędzierzyn-Koźle, opiekun: s.M. Anuncjata Kusz (parafia Zdzieszowice), ucz.: Anna Bonk, Karolina Bonk, Małgorzata Bonk

Szkoły gimnazjalne:

• Gimnazjum Sportowe, Białystok, opiekun: p. Andżelika Bujnowska, ucz.: Adrainna Piekart, Ewelina Przytuła, Aneta Popławska
• Gimnazjum im. Jana Pawła II, Bobowo, opiekun: p. Elżbieta Koszewska, ucz.: Adrainna Sadowska, Oliwia Nowak, Agata Berent
• Gimnazjum nr 1, Gostyń, opiekun: p. Waldemar Kozłowski, ucz. Agnieszka Klupś
• Gimnazjum, Otrębusy, opiekun: s.M. Dominika Leyk, ucz.: Julia Godlewska

FINALIŚCI:

(Uwaga! Kolejność prac finalistów jest dowolna i nie będzie ustalana)

 

Szkoły ponadgimnazjalne:

• II Liceum Ogólnokształcące, Cieszyn, opiekun: p. Dorota Kania, ucz.: Emilia Łopatka
• I Liceum Ogólnokształcące, Brzozów, opiekun: s.M. Magdalena Wolańczyk, ucz.: Natalia Szmyd, Filip Szmyd, Gabriela Szmydt
• Zespół Szkół Rolniczych, Grabonóg, opiekun: p. Wanda Grzelczyk, ucz.: Barbara Tomczyk, Arkadiusz Paluszczak
• Katolickie Liceum Ogólnokształcące, Żary, opiekun: p. Edyta Józwa, ucz.: Karolina Drabek, Karolina Kwiecień
• Zespół Szkół Ogólnoksztcących nr 2, Opole, s.M. Anuncjata Kusz, ucz.: Weronika Grzegorczyk

Szkoły gimnazjalne:

• Zespół Szkół im. E. Bojanowskiego, Kuźnica Czeszycka, opiekun: p. Renata Wołkowska, ucz.: Paulina Szatkowska, Patrycja Psiuk, Angelika Kałuża
• Gimnazjum nr 12, Częstochowa, opiekun: s.M. Natana Kasprzyk, ucz.: Magdalena Pazera, Marta Pazera, Mateusz Dziubiński
• Gimnazjum w Zespole Szkół im. Jana Pawła II, Brzeźnica, opiekun: p. Urszula Maż, ucz.: Ewa Gajdek, Natalia Hajduk, Klaudia Klabacha
• Gimnazjum w Zespole Szkół im. Jana Pawła II, Brzeźnica, opiekun: s.M. Karoliana Buksa, ucz.: Katarzyna Halwa, Kamila Osora
• Gimnazjum w Zespole Szkół im. Jana Pawła II, Brzeźnica, opiekun: p. Urszula Maż, ucz.: Joannis Galiatsatos, Gabriela Stochel, Patryk Zięba
• Gimnazjum Sióstr Urszulanek Unii Rzymskiej, Wrocław, opiekun: p. Anna Tracz-Molasy, ucz.: Agnieszka Łazorko, Aleksandra Mikos, Michalina Osieleniec
• Gimnazjum nr 1, Gostyń, opiekun: p. Waldemar Kozłowski, ucz.: Julia Kaczmarek, Maria Goszczyńska, Daria Grześkowiak
• Gimnazjum nr 1, Gostyń, opiekun: p. Waldemar Kozłowski, ucz.: Anna Dudkowiak, Michalina Lewandowicz, Maria Jauszkowiak

Gratulujemy!

Umiłowani Archidiecezjanie!

W okresie Adwentu podążamy duchem w dwóch różnych kierunkach. Najpierw wyruszamy ku przeszłości, wspominając ze wzruszeniem narodziny naszego Zbawiciela w Betlejem. Następnie wybiegamy w najdalszą przyszłość, podnosząc wzrok ku ostatecznemu celowi naszego pielgrzymowania w dziejach, jakim będzie spotkanie z Chrystusem powracającym w chwale na końcu czasów. Wierzymy, że nastąpi kres tego świata, a to, co zostało stworzone, będzie odnowione. W ten sposób nasza adwentowa nadzieja coraz silniej zakorzenia się w zbawczym wydarzeniu z przeszłości oraz kieruje się ku zbawczej przyszłości, pełna radosnej tęsknoty, przypominającej oczekiwanie na narodziny dziecka.

 

1. KOMUNIA

W otwierającym się przed nami nowym roku liturgicznym pragniemy usilnie rozwijać komunię z bliźnimi. Św. Bazyli tak uzasadnia potrzebę istnienia owej więzi we wspólnocie religijnej: „We wszystkim należy stawiać wspólnotę ponad samotność. We wspólnocie człowiek mniej krąży wokół samego siebie, a bardziej kieruje wzrok ku swojemu bliźniemu. Nie dąży w niej tylko do spełniania własnych pragnień, lecz do spełniania życzeń innych ludzi. Ujawnia mu się głębszy sens życia i zostaje obdarowany większą radością. We wspólnocie łatwiej spotkać Boga”.

Źródłem trwałej komunii między ludźmi nie może być człowiek, sam obarczony wieloma ograniczeniami. Dla chrześcijanina jedynym i wiecznym źródłem takiej komunii jest Chrystus, w którego zostaliśmy zanurzeni w Chrzcie świętym. Bez takiego istotnego zjednoczenia z Nim nie możemy nawet marzyć o prawdziwej i stabilnej więzi z bliźnimi. „Ja jestem krzewem winnym, wy - latoroślami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity” (J 15,5). Komunia z Chrystusem jest absolutnie niezbędnym warunkiem przynoszenia owocu w Kościele. Tylko z niej rodzi się autentyczna komunia pośród chrześcijan. Tylko komunia z Bogiem rodzi prawdziwą komunię między ludźmi.

„Tam, gdzie burzy się komunię z Bogiem, która jest komunią z Ojcem, Synem i Duchem Świętym, burzy się także korzenie i źródło komunii między nami, a gdzie nie żyje się komunią między nami, tam także komunia z Bogiem w Trójcy nie jest żywa ani prawdziwa” (Benedykt XVI, Kościół - komunia z Bogiem i braćmi. Katecheza – 29.03.2006). Jeśli więc nie możemy dojść do zgody z naszymi bliźnimi, jest to nieomylny znak tego, że nie tkwimy w komunii z Chrystusem. „Każdą latorośl, która we Mnie nie przynosi owocu, [Ojciec mój] odcina” (J 15,2).

„Jeśli więc jest jakieś napomnienie w Chrystusie - uczy św. Paweł - jeśli - jakaś moc przekonująca Miłości, jeśli jakiś udział w Duchu, jeśli jakieś serdeczne współczucie - dopełnijcie mojej radości przez to, że będziecie mieli te same dążenia: tę samą miłość i wspólnego ducha, pragnąc tylko jednego, a niczego nie pragnąc dla niewłaściwego współzawodnictwa ani dla próżnej chwały, lecz w pokorze oceniając jedni drugich za wyżej stojących od siebie. Niech każdy ma na oku nie tylko swoje własne sprawy, ale też i drugich!” (Flp 2,1-4).

2. KOŚCIÓŁ NASZYM DOMEM

Miniony rok liturgiczny ogólnopolskiego programu duszpasterskiego był poświęcony właśnie tematyce komunii z Bogiem. Poświęcony konieczności zakorzenienia latorośli w winnym krzewie. Sprawie życiodajnej więzi między Bogiem i człowiekiem.

Natomiast bieżący rok liturgiczny, który rozpoczęliśmy pierwszą niedzielą Adwentu, poświęcamy duchowej pracy nad umocnieniem więzi między wiernymi. Na fundamencie komunii z Bogiem pragniemy budować chrześcijańskie relacje z bliźnimi. Od doświadczenia bliskości Boga, pragniemy przechodzić ku doświadczeniu bliskości człowieka.
Temat tegorocznego programu duszpasterskiego brzmi: Kościół naszym domem. To hasło kojarzy się nam niejako automatycznie z domem rodzinnym, będącym miejscem naszego mieszkania, odpoczynku, powrotu, schronienia, ostoi, przystani, trwałości, symbolem naszego szczęścia. Domem – promieniującym miłością. Taki ludzki dom jest konieczny, by osiągnąć spełnienie emocjonalne i duchowe, czego pośrednim potwierdzeniem jest ludzka bezdomność.

Jednym z najważniejszych dzisiejszych wyzwań duszpasterskich jest pojawienie się społeczeństwa coraz bardziej „sierocego”, w którym następuje zanik więzi, spowodowany w dużej mierze kryzysem rodziny. Kolejne pokolenie - chociaż bytuje w lepszej sytuacji materialnej - wychowuje się często przy praktycznej nieobecności rodziców, szczególnie ojca, co rodzi katastrofalne konsekwencje. Odbija się to także na religijności młodzieży, której trudno jest pojąć, czym jest „ojcostwo Boże”, skoro wielu młodych nigdy nie doświadczyło ojcostwa we własnym domu.

Warto jednak zauważyć, że kiedy mówimy Kościół naszym domem, zakładamy pewną rzeczywistość znacznie przekraczającą potoczne pojęcie „domu”. Pismo Święte uczy bowiem, że pod pojęciem „dom” może kryć się wiele rzeczywistości. Pierwsze i najbardziej nam bliskie znaczenie to „namiot, budynek, domostwo, mieszkanie, pałac” (J 7,53). Lecz dom może być w Biblii również synonimem ludzkiego „ciała” (2Kor 5,1). Trzecie znaczenie - szeroko rozpowszechnione w starożytności – to odpowiednik  szeroko rozumianej „rodziny”, składającej się z żony, dzieci, krewnych i niewolników; klanu, plemienia (Dz 16,31). Czwarte - to nasza „ziemska ojczyzna” (Prz 27,8). Piąte - to „świątynia jerozolimska” (Mt 21,13). Szóste znaczenie wskazuje na „Kościół” (1Tm 3,15). Siódme to „ojczyzna niebieska” (J 14,2).

A zatem, kto mówi Kościół naszym domem, ten myśli nie tylko o dobrym samopoczuciu w budynku kościelnym, ale również o Kościele jako miejscu naszego osobistego, rodzinnego, ojczystego, i wiecznego zakorzenienia. O takiej wspólnocie kościelnej, w której musi istnieć duchowe zespolenie. To zespolenie chcemy rozwijać – w duchu Ewangelii i z pomocą sakramentów świętych – szczególnie w postaci autentycznie braterskich relacji między pasterzami, prezbiterami, diakonami, osobami życia konsekrowanego i wiernymi świeckimi.

Zakłada to nieraz długą i trudną pracę duchową nad poprawą jakości wzajemnych relacji w Kościele, która ostatecznie ma prowadzić do tego, by każdy ochrzczony czuł się w Kościele jak we własnym domu, szanował i kochał Kościół, był przygotowany na przyjęcie większej odpowiedzialności za jego ewangelijny kształt oraz był czynny w misji apostolskiej.

3. KRYZYS GOSPODARCZY

To budowanie silniejszej więzi z naszymi bliźnimi nie urzeczywistniamy w jakichś abstrakcyjnych warunkach, lecz w konkretnej sytuacji społeczno-ekonomicznej. Na tę sytuację zwróciło uwagę ostatnie „Oświadczenie Rady Społecznej przy Arcybiskupie Poznańskim w sprawie współczesnego kryzysu gospodarczego”. Oświadczenie wskazuje na to, że kryzys ekonomiczny jest bezpośrednim rezultatem dwóch zapaści gospodarczych, jakie wydarzyły się we współczesnym świecie.

Pierwsza to bankructwo bankowe, jakie zaczęło się w latach 2008/9 w Stanach Zjednoczonych, a później rozlało się na inne kraje w wyniku niekontrolowanego boomu kredytowego (szczególnie hipotecznego), na którym zbudowano „chore produkty bankowe” służące do gwarantowania rozległych akcji kredytowych. Ten kryzys bankowy przekształcił się szybko w kryzys finansowy, a następnie w globalną zapaść ekonomiczną wielu państw.

Drugi, to ostatni kryzys Europejskiej Wspólnoty Gospodarczo – Walutowej (tzw. Strefy Euro). Ten kryzys powstał jako skutek zadłużenia się kilku państw Strefy Euro ponad realne możliwości spłacenia  długu w przewidywalnej przyszłości. Na skutek tego w niektórych państwach władze popadły w znaczne zadłużenie, z którego teraz nie są w stanie wyjść o własnych siłach, a ratowanie tych krajów wykracza poza zasoby i możliwości innych państw Strefy Euro i pozostałych krajów Unii Europejskiej.

Bezpośrednia przyczyna obecnego kryzysu ekonomicznego leży przede wszystkim po stronie ludzi, pragnących za wszelką cenę utrzymać się u władzy, a także po stronie nieodpowiedzialnych rządów i instytucji niektórych krajów, lekceważących zasady ekonomiczne i prawa obywateli. Lecz główne przyczyny współczesnego kryzysu zostały spowodowane przede wszystkim przez negowanie wartości chrześcijańskich, relatywizację praw człowieka oraz lekceważenie celów demokracji.

a. Ustawiczne negowanie wartości chrześcijańskich w euro-amerykańskim kręgu kulturowym, wyrosłym z chrześcijaństwa, wywołało wstrząs cywilizacyjny polegający na utracie zmysłu moralnego w różnych dziedzinach życia społecznego i gospodarczego. Wyrazem tego jest m.in. bezwzględne dążenie do osiągnięcia maksymalnego zysku przy odrzuceniu jakichkolwiek uniwersalnych zasad moralnych.  Jest to jedna z najgłębszych przyczyn obecnego kryzysu ekonomicznego.

b. Z powyższym zjawiskiem łączy się relatywizowanie praw człowieka. Prawa te są prawami naturalnymi w tym sensie, że nie pochodzą od prawodawcy ludzkiego, ale wynikają z przyrodzonej godności ludzkiej. Przysługują każdemu człowiekowi bez względu na to, czy zostały wpisane do prawa stanowionego poszczególnych państw, czy też zostały tam pominięte. Niestety, współcześnie dochodzi do dowolnej reinterpretacji tych praw. Zjawisko to stanowi poważny wyłom w moralnych podstawach funkcjonowania współczesnej cywilizacji, w którego konsekwencji zasady etyczne zaczynają tracić charakter pryncypiów wyznaczających granice działalności człowieka.

c. Inną przyczyną obecnego kryzysu gospodarczo – społecznego jest mylenie metod z celami demokracji. Podstawowym celem demokracji jest dobro wspólne i związane z nim dobro osobowe człowieka. Najprostszą metodą prowadzącą do tego celu jest głosowanie, wskazujące wolę większości. Jest to tylko metoda, mająca prowadzić do osiągnięcia wspomnianego wyżej celu demokracji. Nie można jej traktować jako samoistnego celu. W przypadkach, w których istotą problemu jest prawda (np. prawda biologiczna, historyczna, ekonomiczna lub moralna), zdanie większości nie może być rozstrzygające, ponieważ nie ma ono żadnego wpływu na ową prawdę. Dlatego odwoływanie się w takich sprawach do woli większości jest nie tylko pozbawione sensu, ale może prowadzić do błędnych i szkodliwych decyzji, godzących w cele demokracji. Dotyczy to zarówno spraw społecznych, jak i ekonomicznych.

Dopóki nie nastąpią pozytywne zmiany w trzech wyżej wymienionych obszarach, nie można oczekiwać, ustąpienia samych kryzysowych zjawisk. Tego rodzaju zaś zmiany nie nastąpią, dopóki człowiek nie uzna w Słowie Bożym fundamentu wszystkiego. Bez spełnienia tego warunku nie zostanie usunięta z życia indywidualnego i społecznego owa zachłanność względem pieniądza i posiadania, która jest źródłem wszystkich przywar i wszelkiego zła. Bez tego nie ma nadziei na kierowanie się odpowiedzialnością moralną przez indywidualne osoby, ani kręgi społeczne, prawne, kulturowe, polityczne i ekonomiczne. Tylko ten, kto buduje swoje życie na Słowie Bożym, buduje je naprawdę w sposób solidny i trwały (por. Verbum Domini, 10).

ZAKOŃCZENIE

Pośród takich właśnie okoliczności: „Dusza moja oczekuje Pana bardziej niż strażnicy poranka” (Ps 130,6). Nasza tęsknota za Zbawicielem pogłębia się w adwencie i równocześnie skupia na jednym punkcie. Zamiast tęsknić za tysiącem niepotrzebnych spraw, uczymy się tęsknić za najważniejszym wydarzeniem w dziejach świata. Za oczywistym dowodem miłości Boga do nas. Za Emanuelem, Bogiem z nami. Niech adwentowa tęsknota otworzy nasze serca na nadchodzącą Miłość w postaci Jezusa Chrystusa, który przynosi pokój Boży i wszelką łaskę. On też gromadzi nas w Kościele, który jest naszym domem.

Na owocne przeżywanie Adwentu wszystkim i każdemu z Was z osobna z serca błogosławię,

 

+ Stanisław Gądecki
Arcybiskup Metropolita Poznański

Bł. Edmund Bojanowski wzorem na nowe tysiąclecie

 

Kazanie wygłoszone na Jasnej Górze podczas uroczystej Mszy św. z okazji 130 rocznicy śmierci bł. Edmunda Bojanowskiego 9 czerwca 2001 r.

 

KARDYNAŁ ZENON GROCHOLEWSKI

 

Uściślenie tematu na tle czytań mszalnych

 

Wszystkie trzy czytania mszalne, które słyszeliśmy, zachęcają nas do miłości bliźniego. W pierwszym (Syr 4, 1-2.4.8-10) autor Księgi Syracha wzywa do pomocy potrzebującym: "Nie odmawiaj biedakowi rzeczy niezbędnych (...). Nie odpychaj żebrzącego w strapieniu, a od ubogiego nie odwracaj swej twarzy! (...) Nakłoń ucha swego biednemu (...)" . W drugim (1 J 4, 7-8.10-13) św. Jan nalega: "Umiłowani, miłujmy się wzajemnie, ponieważ miłość jest z Boga (...)". W Ewangelii świętej ( Mk 9, 33-37) Pan Jezus zwraca uwagę na dzieci: "Kto przyjmuje jedno z tych dzieci w imię moje, Mnie przyjmuje; a kto Mnie przyjmuje, nie przyjmuje Mnie, lecz Tego, który Mnie posłał".

Tętnią życiem te czytania, gdy wspominamy dzisiaj Edmunda Bojanowskiego, mając żywo przed oczyma jego beatyfikację dokonaną w Warszawie przed dwoma laty (13 czerwca 1999) oraz wspominając jeszcze 150. rocznicę założenia przez niego Zgromadzenia Sióstr Służebniczek ( 3 maja 1850), a także zbliżającą się 130. rocznicę jego śmierci ( 7 sierpnia 1871). Tętnią życiem wspomniane czytania, bo Bojanowski okazał się właśnie świetlanym przykładem realizacji tejże miłości bliźniego. Miłości względem chorych, potrzebujących, ubogich, a w sposób szczególny względem dzieci, którym poświęcił najwięcej uwagi. Miłości czynnej, miłości na co dzień.

Nie chcę jednak dziś o tym mówić, gdyż jest to dobrze znane wszystkim tutaj obecnym, wszystkim, którym bliska jest postać Błogosławionego Edmunda. Jego życie i działalność bowiem charakteryzują właśnie niezliczone czyny miłosierdzia. Dlatego stał się on inspiratorem i patronem wielu instytucji i dzieł dobroczynnych.

Chcę natomiast zastanowić się nad tym, co było źródłem tej jego pasjonującej miłości bliźniego.

 

Zjednoczenie z Bogiem źródłem prężnej miłości bliźniego

 

szukając odpowiedzi na to pytanie, pewną wskazówkę znajduję u św. Jana w dzisiejszym drugim czytaniu, gdy mówi: "miłujmy się wzajemnie, bo miłość jest z Boga (...), bo Bóg jest miłością". Miłość jest z Boga!

Nietrudno dostrzec, że i u Bojanowskiego tym źródłem wielkiej miłości bliźniego był jego nieustanny kontakt z Bogiem, jego żarliwa modlitwa. W rzeczywistości Bóg jawił mu się przede wszystkim jako miłość. Wywierał na nim wielkie wrażenie ogrom miłosierdzia Bożego, które jest nieustannym wezwaniem do wzajemności, zwłaszcza poprzez miłość wobec Chrystusa przychodzącego do nas w postaci człowieka potrzebującego.

Jak zeznali świadkowie, już we wczesnej młodości Edmund modlił się żarliwie. Czytając jego dziennik, jego listy, to, co o nim napisali inni, i zeznania świadków w procesie beatyfikacyjnym, dostrzegamy jego nieustanne zjednoczenie z Bogiem, stawianie się w Jego obecności, szukanie samotności, by się modlić. Ta jego modlitwa była bardzo prosta, naturalna, była serdeczną rozmową z kochającym Ojcem. Duch modlitwy przenikał całe jego życie i całą jego bogatą działalność. Do tej nieustannej modlitwy wzywał członkinie założonego przez siebie Zgromadzenia.

Jest wzruszający fakt, jak Bojanowski codziennie szedł na Mszę św. z Grabonoga do Gostynia odległego o około trzy kilometry, mimo niepogody (deszczu, silnego wiatru, burzy, zawieruchy śnieżnej, lodu, błota itd.) oraz słabego zdrowia, zwłaszcza bólu w klatce piersiowej, który nieustannie się wzmacniał. Szedł zwykle pieszo. Niejednokrotnie grzązł po kolana w śniegu i docierał do kościoła zadyszany, spocony, w przemoczonym obuwiu. Szedł, by posilić się Bogiem.

Radością dla niego były niedziele i święta, kiedy to zostawał i na drugiej Mszy św. czy Nieszporach. Zdarzało się, że znaczną część dnia przebywał w kościele, gdyż tak bardzo "czuł potrzebę rozmowy z Chrystusem".

W tym życiu modlitwy, zjednoczenia z Bogiem, ogromną rolę odgrywała cotygodniowa spowiedź. Z jego dziennika wynika, ile radości i równocześnie ukojenia oraz duchowej mocy dawała mu każda spowiedź.

Często przystępował do Komunii św., co w owym czasie nie było rzeczą zwykłą. Eucharystia pociągała go w sposób wyjątkowy. Dużo czasu poświęcał adoracji Chrystusa obecnego w Najświętszym Sakramencie. W czasie oktawy Bożego Ciała szedł dwa razy dziennie do kościoła, uczestniczył w procesjach, spędzał wiele godzin na modlitwie.

Można by jeszcze dużo mówić na temat jego modlitwy i łączności z Bogiem, ale jakże tutaj, w tej Maryjnej Stolicy naszego Narodu, nie wspomnieć jeszcze przynajmniej nabożeństwa Edmunda Bojanowskiego do Matki Najświętszej. Jego życie rozegrało się między dwoma wielkimi sanktuariami Wielkopolski. Urodził się niejako w cieniu Matki Bożej Bolesnej na Świętej Górze w Gostyniu, gdzie został w dzieciństwie cudownie uzdrowiony, a zmarł przy sanktuarium maryjnym w Górce Duchownej. Oba sanktuaria odegrały wielką rolę w jego życiu. Ogłoszenie dogmatu o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny wzbudziło w nim entuzjazm do tego stopnia, że cały dzień spędził w kościele, modląc się do Maryi i za Jej przyczyną. Błogosławiony Edmund należał do Bractwa Różańcowego, nosił szkaplerz i go propagował, uczęszczał i organizował różne nabożeństwa maryjne, pielgrzymki do sanktuariów maryjnych, Niepokalanemu Poczęciu Najświętszej Maryi Panny poświęcił założone przez siebie zgromadzenie zakonne, ważne momenty swego życia łączył ze świętami maryjnymi.

To bogate życie modlitwy Edmunda Bojanowskiego wypływało także z jego głębokiego przekonania, że w realizacji swoich zamierzeń nie może liczyć tylko na własne siły, ale przede wszystkim na łaskę, na pomoc Bożą.

 

Bojanowski wzorem na trzecie tysiąclecie

 

Dlaczego pragnąłem dzisiaj podkreślić, w perspektywie osobistej świętości Edumnda Bojanowskiego, rolę modlitwy i zjednoczenia z Bogiem jako źródła całej jego dobroczynnej prężności?

Motyw jest bardzo prosty. Ojciec Święty, jak wiemy, na zakończenie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 wydał list apostolski Novo millennio ineunte ("Na początku nowego tysiąclecia"), w którym zakreślił program duszpasterski na trzecie tysiąclecie. W tym programie, wśród priorytetów, na pierwszym miejscu postawił właśnie podporządkowanie wszystkiego nadrzędnej idei prowadzenia do świętości, do zjednoczenia z Bogiem, gdyż - jak uczy Sobór - wszyscy są powołani do świętości. Świętość jest zadaniem, któremu powinno być podporządkowane całe życie każdego chrześcijanina (por. nn. 30-31).

Podłożem tej świętości - zaznacza Papież - jest przede wszystkim modlitwa, która łącząc nas z Bogiem, jest źródłem siły do życia naprawdę chrześcijańskiego (por. n. 32). Ona, "otwierając serce na miłość Bożą, otwiera je także na miłość do braci i daje nam zdolność kształtowania historii wedle zamysłu Bożego" (n. 33) . Toteż nawołuje Ojciec Święty: "Trzeba zatem, aby wychowanie do modlitwy stało się w pewien sposób kluczowym elementem wszelkich programów duszpasterskich (...). Jest bardzo wskazane, aby nie tylko we wspólnotach zakonnych, ale także w społecznościach parafialnych bardziej starano się tworzyć klimat przesiąknięty modlitwą"(n. 34) .

W tej modlitwie - kontynuuje Ojciec Święty - "jak najwięcej uwagi należy (...) poświęcić liturgii (...) przywiązując szczególne znaczenie do Eucharystii niedzielnej i do samej niedzieli, przeżywanej jako specjalny dzień wiary, dzień zmartwychwstania Pana i daru Ducha Świętego (...)" (n. 35). "(...) udział w Eucharystii powinien naprawdę być dla każdego ochrzczonego sercem niedzieli" (n. 36).

W tej perspektywie Jan Paweł II zachęca gorąco do korzystania z sakramentu pojednania, tzn. do odkrywania oblicza Chrystusa miłosiernego także poprzez sakrament pojednania, który jest jednym z najcenniejszych darów Bożych (por. n. 37).

Mając to przed oczyma, Następca Piotra zauważa, że przeznaczając odpowiednią przestrzeń w naszym życiu na modlitwę, stosujemy kluczową zasadę chrześcijańskiego życia: zasadę pierwszeństwa łaski. By nasze życie chrześcijańskie było owocne, nie możemy liczyć tylko na nasze siły, ale przede wszystkim na pomoc łaski Bożej. Pan Jezus bowiem wyraźnie powiedział: "beze Mnie nic nie możecie uczynić" (por. n. 38).

Po tym spostrzeżeniu Papież pisze: "Na początku nowego tysiąclecia pozwólcie Następcy Piotra wezwać cały Kościół do takiego aktu wiary, który wyrazi się przez odnowę życia modlitewnego" (n. 38).

Wymienione priorytety wskazane przez Ojca Świętego w liście apostolskim Tertio millennio ineunte to właśnie te, które - jak wynika z powyższego - w sposób wyrazisty uskuteczniał w swoim życiu i działalności Edmund Bojanowski, toteż jest On jakimś wymownym wzorem w realizacji programu wyznaczonego przez Jana Pawła II na nowe tysiąclecie.

 

Zakończenie

 

Niech to dzisiejsze spotkanie eucharystyczne - w którym mamy przed oczyma z jednej strony priorytety uwypuklone przez Ojca Świętego na nowe tysiąclecie, a z drugiej przykład Edmunda Bojanowskiego, jego modlitewne zjednoczenie z Bogiem - umocni w nas dążność do pogłębienia życia modlitwy, zjednoczenia z Bogiem, aby nasze życie było naprawdę owocne w perspektywie czynienia dobra, w perspektywie świętości i życia wiecznego.

Świat dzisiejszy, w którym tyle roztargnienia i pokus, w którym tyle zła, potrzebuje bardziej niż czegokolwiek innego właśnie modlitwy.

A Ty, Pani Częstochowska, Królowo Polski, która rozmodliłaś wielu naszych rodaków i nie tylko rodaków, ucz nas modlitwy, ucz rozmowy z Bogiem, jak i uczyłaś Edmunda Bojanowskiego.

Amen.

BŁOGOSŁAWIONY EDMUND BOJANOWSKI – święty na każde czasy

Moja tegoroczna katecheza w gimnazjum zaczęła się wyjątkowo: gorące wsparcie Siostry Katechetki i entuzjazm moich koleżanek sprawiły, że zdecydowałam się na udział w ogólnopolskim konkursie religijnym „Polacy beatyfikowani przez Jana Pawła II”. W tym roku konkurs ten dedykowany jest postaci błogosławionego Edmunda Bojanowskiego. Początkowo moja wiedza na temat życia i działalności bł. Edmunda ograniczała się do faktu, że taki człowiek został wyniesiony na ołtarze przez Jana Pawła II. Uznałam, że konkurs ten jest doskonałą okazją, aby pogłębić zakres moich wiadomości o Błogosławionym. Zaczęłam więc szukać, czytać, pytać, drążyć… Jedna z ankietowanych przeze mnie osób na pytanie, czy bł. Edmund Bojanowski może być wzorem do naśladowania dla współczesnej młodzieży odpowiedziała mi, że przecież nikt tak, jak młodzież nie jest bardziej wyczulony na krzywdy doznawane przez innych. Zaintrygowało mnie to i postanowiłam z własnej potrzeby, niekoniecznie tylko na potrzeby konkursu, dowiedzieć się więcej o tym wspaniałym słudze Bożym.

Edmund Bojanowski przyszedł na świat 14 listopada 1814 r. w Grabonogu, małej wiosce wielkopolskiej, w głęboko religijnej rodzinie wiernej tradycji patriotycznej. Już od dziecka Edmund był wątłego zdrowia i wkrótce poważnie zachorował. Jego bogobojna matka, nie zważając na brak oznak życia swojego syna, mimo zwątpienia lekarzy, oddała się żarliwej modlitwie do Matki Bożej Bolesnej słynącej z cudów w kościele na Świętej Górze w Gostyniu. Dziecko zostało cudownie przywrócone do zdrowia.

Młody Edmund otrzymał staranne wychowanie w katolickiej rodzinie. Poważna choroba ( gruźlica) uniemożliwiła mu jednak ukończenie studiów filozoficznych, które podjął na uniwersytetach we Wrocławiu i w Berlinie. Po intensywnej kuracji zamieszkał ponownie w rodzinnej miejscowości. Chociaż wykazywał zainteresowania literackie, a środowiska akademickie przepowiadały mu wielką karierę naukową, główną treścią jego życia okazała się praca społeczna i charytatywna. Wielokrotnie był zapraszany do uczestnictwa w stowarzyszeniach niosących pomoc ubogim. Podczas epidemii cholery w 1849 r. poświęcił się służbie zarażonym. Ponadto dawał chorym lekarstwa. Zakładał czytelnie wiejskie, rozpowszechniając wartościowe książki i czasopisma. Dał się poznać jako człowiek wielkiej wytrwałości i dobroci serca.

Będąc głęboko religijnym i praktykującym, patrzył na bliźniego, a zwłaszcza na biedne dziecko, przez pryzmat miłości do Boga. Mimo słabego zdrowia, robił wszystko, by nieść pomoc zaniedbanemu ludowi wiejskiemu przez organizowanie ochronek dla dzieci i opieki nad chorymi. Jako człowiek świecki założył Zgromadzenie Zakonne Sióstr Służebniczek Maryi Niepokalanej – 3.05.1850 r. Wspomniane już wcześniej problemy zdrowotne uniemożliwiły mu realizację jego własnych marzeń o kapłaństwie, chociaż podjął próbę studiów seminaryjnych. Droga jego osobistego zbliżania się do Boga przez całe jego ziemskie życie wiodła poprzez bezpośredni kontakt z sierotami, wobec których, mimo słabych sił fizycznych, promieniował niespotykaną siłą duchowego ojcostwa.

Dla otoczenia był zawsze przykładem heroicznej wiary, prostoty, miłości i ufności w Bożą Opatrzność. Już za życia przez wielu ludzi uznawany był za człowieka świątobliwego. Swoje doczesne życie zakończył 7 sierpnia 1871 r. na plebanii u przyjaciela ks. Stanisława Gieburowskiego w Górce Duchownej.

Zgromadzenie Sióstr Służebniczek rozpoczęło w 1948 roku proces beatyfikacyjny swego Założyciela, który został uwieńczony beatyfikacją 13 czerwca 1999 r. w Warszawie. Podczas Mszy Świętej beatyfikacyjnej Ojciec Święty Jan Paweł II m.in. powiedział: "Apostolstwo miłosierdzia wypełniło jego życie. We wszelkich działaniach kierował się pragnieniem, by wszyscy ludzie stali się uczestnikami odkupienia. Zapisał się w pamięci ludzkiej jako serdecznie dobry człowiek, który z miłości do Boga i do człowieka umiał skutecznie jednoczyć różne środowiska wokół dobra. Dał wyjątkowy przykład ofiarnej i mądrej pracy dla człowieka, Ojczyzny i Kościoła".

Także dzisiaj czciciele bł. Edmunda Bojanowskiego doświadczają jego dobroci i wstawiennictwa. Czerpią też z jego mądrości pedagogicznej, np. w prowadzonych przez Siostry Służebniczki Maryi ochronkach dla dzieci. Odwiedzając ochronkę w Luboniu, miałyśmy możliwość przyjrzeć się funkcjonowaniu tej placówki. Między innymi dowiedziałyśmy się, że każdy kolejny dzień tygodnia jest poświęcony konkretnemu nabożeństwu. Na przykład we wtorek dzieci rozbudzają w sobie pamięć o Aniołach Stróżach, w poniedziałek o Bożej Opatrzności, a w środę o zmarłych. Przy okazji poszukiwań śladów działalności bł. Edmunda Bojanowskiego, spotkałyśmy się także z panią Dorotą Mensfel, osobą świecką, która napisała jego ikonę. Opowiedziała nam, dlaczego wybrała właśnie jego. Zajmuje on w jej życiu znaczące miejsce. Jego życie jest dla niej wzorem życia chrześcijańskiego.

Przeprowadzając rozmowy, które mogłyby przybliżyć nam sylwetkę i charyzmę bł. Edmunda Bojanowskiego oraz poznając efekty jego działalności odznaczającej się religijnością i poświęceniem, zastanawiałam się niejednokrotnie, jaki sens ma modlitwa za wstawiennictwem błogosławionych i świętych. Przecież z powodzeniem można by zwrócić się o łaski bezpośrednio do samego Boga. Szczególnie nam, młodym, niecierpliwym, wydawać by się mogło, że bezpośrednio to szybciej, lepiej, efektywniej… Tymczasem dzieło błogosławionego Edmunda uzmysłowiło mi, jak ważne dla innych ludzi jest dążenie do świętości tu, na ziemi. Tacy ludzie, jak wspomniany błogosławiony, są narzędziem w rękach Boga, który w ten sposób daje nam znak swojej obecności i przypomina nam wszystkim, że możemy osiągnąć świętość już w życiu doczesnym. Kiedy to zrozumiałam, pojęłam również sens modlitwy do Boga za wstawiennictwem Jego wybrańców: za każdym razem, gdy proszę o łaskę za wstawiennictwem bł. Edmunda Bojanowskiego, przypominam sobie, że zgodnie z modlitwą, nadzieja pokładana w Panu, dawanie świadectwa swojej wiary i troska o sprawy Boże na ziemi są właściwą drogą każdego chrześcijanina. Ponadto zdałam sobie sprawę, że dostrzeganie Boga w ludziach najsłabszych, najbiedniejszych, porzuconych, nieporadnych i pogardzanych przez innych, tak jak to czynił bł. Edmund, jest wyzwaniem godnym świętości: niezwykle trudnym, lecz możliwym do zrealizowania.

Oto historia mojego zbliżania się do bł. Edmunda Bojanowskiego – serdecznie dobrego człowieka, który skupiał ludzi wokół dobra i miłości, do Świętego na każde czasy.

Wspomnienie liturgiczne bł. Edmunda Bojanowskiego w Kościele katolickim obchodzone jest 7 sierpnia. W odwiedzanym przez nas Sanktuarium Bł. Edmunda w Luboniu (Pl. E. Bojanowskiego 6) odbywają się wówczas uroczyste nabożeństwa, które mają na celu szerzenie kultu Opatrzności Bożej. Kult ten jest nieustannie ożywiany poprzez specjalne nabożeństwa za przyczyną bł. Edmunda.

 

 

Alicja Zaprzalska – uczennica III klasy Gimnazjum Nr 43 w Poznaniu

 

 

Z Dziennika Bł. Edmunda

 

„Pomglisto i zimno, ale potem się wyjaśniło i piękna była pogoda. Wstawszy później jak zwyczajnie, pojechałem do kościoła do Strzelcza na dzisiejszy odpust parafialny św. Marcina. Zastałem na wotywę, po której przyjąłem Komunię św. i po procesji wstąpiwszy na kawę do ks. Proboszcza, wróciłem jeszcze do kościoła na wielką Mszę. Celebrował ks. Stępiński, kazał ks. Urbanowicz. Po nabożeństwie na prośbę Proboszcza, zostałem na obiedzie. Księży było 7miu: ks. Stępiński, Urbanowicz, Kwapich, Ostrowski, Szułczyński, miejscowy Proboszcz i ks. Wikary. Po obiedzie udaliśmy się zaraz na nieszpory.[...]”

 

Dz. 11. listopada [1853]

 

Refleksja:

 

Bł. Edmund dzieli się z nami tym, co tego dnia dostrzega w naturze ( czyni to wielokrotnie w swoim Dzienniku ). Niby to zapis bez większego znaczenia, a jednak wskazuje na pewien znaczący rys osobowości Ojca Założyciela. Jego religijność przejawia się i w umiejętnym odnajdywaniu Boga w naturze. Jakakolwiek byłaby to pogoda zauważa ją i odczytuje w tym Bożą Opatrzność. On jest tak ściśle związany z Bogiem, że każdy drobiazg przypomina Stwórcę.

 

Z dalszego zapisu dowiadujemy się o kolejnych zajęciach Edmunda, jakie miały miejsce tego dnia. Było to świętowanie z okazji wspomnienia św. Marcina. Edmund pokazuje nam dwa wymiary świętowania: pierwszy – oddanie chwały Bogu przez udział w nabożeństwach odpustowych; drugi – spotkanie towarzyskie wśród kapłanów na plebanii.

Warto pamiętać o tym wskazaniu w naszej codzienności – nie zaniedbujmy wspólnoty stołu, która jest przedłużeniem tajemnicy jedności wypływającej z Liturgii.

 

 

/ s. M. Rut sł. M./

 

 

 

2 listopada – Dzień Zaduszny

pamięć o wszystkich wiernych zmarłych

W pobożności ludowej listopad jest miesiącem poświęconym wspominaniu wiernych zmarłych. Za nich modlimy się z ufnością, wiedząc, że — jak mówi Jezus w dzisiejszej ewangelii — «Bóg nie jest [Bogiem] umarłych, lecz żywych; wszyscy bowiem dla Niego żyją» (Łk 20, 38). On dochowuje wierności przymierzu zawartemu z człowiekiem, przymierzu, którego nie może zerwać nawet śmierć.

/ Jan Paweł II, Rozważanie przed modlitwą Anioł Pański, 7 listopada 2004 /

 

Czytaj więcej

 

---

 

1 listopada - Uroczystość Wszystkich Świętych

 

 

„[...] św. Paweł Apostoł w wielu swych listach nie boi się nazywać „świętymi” swych współczesnych, członków wspólnot lokalnych. Staje się tu oczywiste, że każdy ochrzczony – zanim jeszcze mógłby dokonywać dobrych rzeczy – jest uświęcony przez Boga. W sakramencie chrztu Pan zapala, by tak rzec, światło w naszym życiu, światło, które katechizm określa jako łaska uświęcająca. Ten, kto zachowuje to światło i żyje w łasce, jest święty.[...]”

/ przemówienie Ojca Świętego Benedykta XVI do młodych 2011 /

 

 

 

 

Czytaj więcej

 

---

 

Maryja wzorem konteplacji „Maryja jest niedoścignionym wzorem kontemplacji Chrystusa. Oblicze Syna należy do Niej ze szczególnego tytułu. To w jej łonie ukształtowało się, biorąc od Niej również ludzkie podobieństwo, które wskazuje na jeszcze większą z pewnością bliskość duchową. Nikt nie oddawał się równie pilnie kontemplowaniu Chrystusowego oblicza, jak Maryja. Oczy Jej Serca skupiły się w jakiś sposób na Nim już w chwili Zwiastowania, gdy Go poczęła za sprawą Ducha Świętego; w następnych miesiącach zaczęła odczuwać Jego obecność i domyślać się Jego rysów. Kiedy wreszcie wydała Go na świat w Betlejem, również Jej oczy cielesne spoglądały czule na oblicze Syna, którego « owinęła w pieluszki i położyła w żłobie » (Łk 2, 7).” Jan Paweł II, LIST APOSTOLSKI ROSARIUM VIRGINIS MARIAE

"Różaniec jest to modlitwa, którą bardzo ukochałem (…). / Jan Paweł II /

 

Czytaj więcej

---

Ogólnopolski konkurs o bł. Edmundzie Bojanowskim

 

Zapraszamy do udziału w Ogólnopolskim Konkursie Edukacyjnym „Polacy beatyfikowani przez Jana Pawła II. Błogosławiony Edmund Bojanowski”. Konkurs to atrakcyjny pomysł na historyczno-dziennikarski projekt edukacyjny dla uczniów szkół gimnazjalnych oraz ponadgimnazjanych. Wcielając się w rolę dziennikarza-detektywa młodzież zapozna się z historią niezwykłego Polaka, odkryje różnorakie ślady jego obecności w swojej okolicy, czy regionie. Szlifując warsztat rzetelnej pracy historyka przeżyje przygodę spotkania z zaskakującym błogosławionym.

 

 

 

ULOTKA

O KONKURSIE

PATRONAT I ORGANIZATORZY

TERMINARZ KONKURSU

REGULAMIN

FORMULARZ ZGŁOSZENIOWY

---

 

Nowy rok szkolny

Nauczycielom, katechetom, uczniom i ich najbliższym życzymy, by kolejny rok nauki prowadził do głębszego poznania tego, co piękne, dobre i prawdziwe. Niech w tym poznawaniu towarzyszą słowa Bł. Jana Pawła II :

 

„Nauczcie się kochać to, co prawdziwe, dobre i piękne.”

 

 

 

 

---

 

 

 

 

Nowa Matka Generalna Zgromadzenia Sióstr Służebniczek NP NMP

Dnia 7 sierpnia br. w 140. rocznicę śmierci Założyciela naszego Zgromadzenia Bł. Edmunda Bojanowskiego Kapituła Generalna Sióstr Służebniczek Wielkopolskich, zgromadzona w Luboniu wybrała kolejną Matkę Generalną – S. M. Rafałę Kisiel.

 

Więcej o Matce Rafale

Czytaj więcej

 

 

 

---

 

 

 

 

Matce Oktawianie Olejnik, pełniącej dotychczas funkcję Przełożonej Generalnej Zgromadzenia dziękujemy za 12 lat ofiarnej służby Panu Bogu, wyrażającej się w trosce o każdą z nas, o całe Zgromadzenie oraz o naszą misję w Kościele i świecie.

 

wdzięczne Siostry Służebniczki

 

 

 

 

 

 

---

 

 

7 sierpnia – wspomnienie Bł. Edmunda Bojanowskiego

Edmund Bojanowski urodził się 14 listopada 1814 r. w Grabonogu,
w Archidiecezji Poznańskiej. Szlachcic, patriota, głęboko religijny - wybrał życie w celibacie, aby być bardziej wolnym i dyspozycyjnym dla Królestwa Bożego. Rzeczywistość ziemską odczytał w duchu ewangelicznym angażując się szczególnie na rzecz zaniedbanego ludu wiejskiego z całkowitym zapomnieniem o sobie. W 1850 r. założył zakonne Zgromadzenie Sióstr Służebniczek Najświętszej Maryi Panny. Zrealizował powszechne powołanie do świętości
i nakreślając swoim życiem model i wzór apostolstwa świeckich stał się prekursorem Soboru Watykańskiego II. Zmarł 7 sierpnia 1871r. w Górce Duchownej. Jest pionierem apostolatu świeckich ściśle współpracujących
z hierarchią kościelną.

(kliknij aby zobaczyć)
Z listów bł. Edmunda Bojanowskiego do Sióstr Służebniczek N.M.P.

Modlitwa

Program uroczystości ku czci Bł. Edmunda w Sanktuarium w Luboniu / Żabikowie

Siedem dni z Bł. Edmundem

 

---

Życzenia wakacyjne

 

 

"Pójdźcie wy sami osobno na miejsce pustynne i wypocznijcie nieco" >Mk 6, 31

Odwiedzającym naszą stronę życzymy pięknych chwil odpoczynku wakacyjnego. Niech będą one przepełnione ciszą i żywą obecnością Tego, Który jest Dawca wszelkiego dobra i piękna - Jezusem.

Siostry Służebniczki Maryi

 

 

 

 

 

---

 

Rekolekcje 22.08 - 25.08

Przed Tobą wspaniały czas wakacyjnego wypoczynku i wiele przygód, które Cię ubogacą .

 

Pomyśl już teraz jak spędzisz ostatnie "wolne dni".
Mam propozycję  -  Odkrywania, Szukania i Poznawania ,TEGO, który Jest Prawdą ,Drogą i Życiem - JEZUSA
we wspólnocie Młodych ,których " POTRZEBUJE CHRYSTUS ".

 

Szczegóły na plakacie

 

 

 

---

 

 

Modlitewne czuwanie

 

Zapraszamy wszystkich MŁODYCH  DUCHEM na modlitewne czuwanie ( 11/12 czerwca) do kaplicy Sióstr Służebniczek Maryi w Pleszewie.

 

Szczegóły na plakacie

 

Pobierz plakat w pdf

 

(kliknij aby zobaczyć)
Plan nocnego czuwania

 

 

 

---

 

 

Beatyfikacja Jana Pawła II
1 maja br. będziemy przeżywać radość całego Kościoła – beatyfikację Jana Pawła II. Niewątpliwie to czas oczekiwany przez wielu. Pewnie mamy w sercach różne wspomnienia związane z pontyfikatem Jana Pawła. I w naszym Zgromadzeniu pozostały „ślady spotkań” z Papieżem Polakiem. Dziś warto przypomnieć to jedno – najważniejsze dla całej wspólnoty zakonnej Sióstr Służebniczek.

Podczas VII pielgrzymki do swojej Ojczyzny, w Warszawie dnia 13 czerwca 1999 r. Jan Paweł II  wyniósł do godności Błogosławionych Założyciela naszego Zgromadzenie – Bł. Edmunda Bojanowskiego.

 

(kliknij aby zobaczyć)
W homilii podczas Mszy św. beatyfikacyjnej Jan Paweł II powiedział:

Całość homilii

 

---

 

 

 

„Weselcie się już, zastępy Aniołów,
w niebie [...].
Niechaj zabrzmią dzwony
głoszące zbawienie...”

 

/ z Orędzia Wielkanocnego /

 

Wszystkim bliskim, przyjaciołom, znajomym oraz tym, którzy zajrzą na naszą stronę życzymy serdecznie, by radość ze Zwycięstwa naszego Pana i Króla – Jezusa Chrystusa dawała sercom wolność od mroku. Zmartwychwstały Pan jest Światłością.

 

 

---

 

 

Zobacz plakat

 

 

 

---

 

 

140 – ta rocznica śmierci

bł. Edmunda Bojanowskiego. Zmarł on na plebanii w Górce Duchownej k. Leszna dnia 7 sierpnia 2011 r. Z tej okazji „Braterstwo Bł. Edmunda” tj. wspólnota świeckich gromadząca się przy Domu Prowincjalnym w Pleszewie będzie przeżywać szczególne dni ze swoim Patronem podczas nawiedzenia obrazu i relikwii Bł. Edmunda

czytaj więcej

Jan Paweł II do Sióstr Służebniczek - audiencja papieska z dnia 10 VI 2000 r.

Homilia Jana Pawła II - Beatyfikacja E. Bojanowskiego, Warszawa 13.06.1999 r.

Ksiądz Stanisław Gieburowski o Edmundzie Bojanowskim

 

---

Peregrynacja

W dniach od 11 września 2010 r. do 23 października 2011 r. w Diecezji Kaliskiej trwa Peregrynacja Matki Bożej w kopii Obrazu Jasnogórskiej Pani. czytaj więcej

 

Dnia 17.04.2011 – niedziela – kopia Obrazu będzie gościć w domu naszym w Pleszewie.

(kliknij aby zobaczć)
Plan modlitewnego czuwania

---

 

 

25 marca – Uroczystość Zwiastowania NMP

Dzień Świętości Życia

„ [...] Czerpiąc natchnienie z najdoskonalszej osoby ludzkiej, uznajemy Dziewicę Niepokalaną, Służebnicę Pańską za główną patronkę naszą.[...]”

 

/ Konstytucje Zgromadzenia art. 21 /

 

Dzień Świętości Życia jest obchodzony, jako odpowiedź na apel Ojca Świętego Jana Pawła II zamieszczony w Encyklice „Evangelium vitae" – o wartości i nienaruszalności życia ludzkiego.

 

Poniżej fragment wypowiedzi Ojca Świętego Jana Pawła II:

„Człowiek jest powołany do pełni życia, która przekracza znacznie wymiary jego ziemskiego bytowania, ponieważ polega na uczestnictwie w życiu samego Boga.

Wzniosłość tego nadprzyrodzonego powołania ukazuje wielkość i ogromną wartość ludzkiego życia także w jego fazie doczesnej.”

/ Encyklika Evangelium Vitae /

 

tutaj możesz przeczytać całą Encyklikę

 

---

 

„Czcimy św. Józefa, Oblubieńca Bogarodzicy, jako najlepszego opiekuna we wszystkich potrzebach życia [...]”

/Konstytucje Zgromadzenia art. 21/

 

Założyciel naszego Zgromadzenia – Bł. Edmund – w trosce o rozwój nowo powstałej społeczności Służebniczek ułożył dla nas Regułę, w której nie mógł ominąć wskazania, co do pracowitości. Tutaj właśnie wskazał nam Twój przykład :

„ W wypełnianiu obowiązków swoich Siostry Chrystusa Pana brać będą za przykład. I tak, kiedy pracują, Chrystusa przypominać sobie będą z Józefem pracującego (...)”

/ Reg § 42/

 

 

 

---