Zgromadzenie Sióstr Służebniczek
Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny
Prowincja Św. Józefa

(służebniczki wielkopolskie, prowincja pleszewska)

Założyciel bł. Edmund Bojanowski
  • Życiorys

    Edmund Bojanowski urodził się 14 listopada 1814 r. w Grabonogu k. Gostynia. Jego ojciec Walenty i matka Teresa z Umińskich wszczepili w swe dziecko umiłowanie Boga i Ojczyzny. W wieku czterech lat Edmund ciężko zachorował. Dzięki wierze i modlitwie swojej matki został cudownie uzdrowiony. O fakcie tym świadczy po dzień dzisiejszy podarowane wówczas w podzięce przez matkę srebrne wotum – Oko Opatrzności Bożej. Znajduje się ono w Bazylice Świętogórskiej w Gostyniu. Jest również opis tego uzdrowienia własnoręcznie złożony przez Edmunda. Ze względu na słabe zdrowie Edmund początkowo uczył się prywatnie pod kierunkiem nauczycieli domowych. Od młodych lat odznaczał się umiłowaniem literatury i historii. Prowadził szeroką korespondencję z przyjaciółmi w kraju i za granicą; już w młodości brał udział w życiu umysłowo – literackim swych czasów. Mając osiemnaście lat, wyjechał do Wrocławia, gdzie po uzupełnieniu wykształcenia w zakresie szkoły średniej rozpoczął studia na wydziale filozofii. W 1836 r. przeniósł się na uniwersytet w Berlinie, ale słabe zdrowie nie pozwoliło mu na ukończenie studiów. W roku 1838 wrócił do Grabonoga. Tu zmagał się z odczytaniem woli Bożej względem siebie. Włączył się wówczas w prace w Kasynie Gostyńskim, zakładając m.in. czytelnie ludowe, by podnieść poziom kultury i moralności wśród ludu. W roku 1849, podczas epidemii cholery panującej w Wielkopolsce, Edmund swoje siły i czas poświęcił pielęgnowaniu chorych. W swoim mieszkaniu w Grabonogu przygotowywał leki dla najuboższych, które sam im zanosił. W Gostyniu założył Instytut, będący sierocińcem i szpitalikiem dla ubogich. W 1850 r. powstała przy jego udziale w Podrzeczu k. Gostynia pierwsza wiejska ochronka dla dzieci, dla których ułożył program wychowania. Opiekę nad dziećmi i ich kształtowanie powierzył dziewczętom, które sam przygotował do pracy wśród najmłodszych. Idea ta stała się zalążkiem Zgromadzenia Sióstr Służebniczek Najświętszej Maryi Panny. Odtąd służebniczki po dzień dzisiejszy kontynuują charyzmat przekazany przez swego Założyciela. Pod koniec życia zapragnął zrealizować swoje dawne pragnienie kapłaństwa i w 1869 r. wstąpił do Seminarium Duchownego w Gnieźnie. Pogarszający się stan zdrowia uniemożliwił mu jednak osiągnięcie upragnionego celu. Arcybiskup Ledóchowski powiedział wówczas: „Jestem przekonany, że Bóg chce tego szlachetnego człowieka uświęcić w stanie świeckim”. Otwarty na czynienie tego, co Bóg chciał, przyjął te słowa jako Jego wolę. Zamieszkał odtąd u swego przyjaciela ks. Stanisława Gieburowskiego w Górce Duchownej k. Leszna. Tam zmarł 7 sierpnia 1871 r. Ciało Edmunda Bojanowskiego zostało złożone w podziemiach kościoła w Jaszkowie k. Śremu, gdzie wówczas znajdował się Dom Generalny i Nowicjat Zgromadzenia. Na skutek represji w okresie kulturkampfu siostry zostały usunięte z Jaszkowa. W 1920 r. zamieszkały w Żabikowie k. Poznania. W 1930 r. przewieziono zwłoki Edmunda Bojanowskiego z Jaszkowa i złożono w krypcie kaplicy Sióstr Służebniczek Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Luboniu – Żabikowie. Od 1984 r. przy grobie Ojca Założyciela znajduje się Dom Generalny i Nowicjat Zgromadzenia Sióstr i Służebniczek Wielkopolskich.

  • Modlitwa za wstawiennictwem bł. Edmunda Bojanowskiego

    Poniżej znajdziesz formuły modlitw, które mogą być pomocne w codziennym kontakcie z Bogiem:

  • 7 dni z bł. Edmundem Bojanowskim

    W tym miejscu można skorzystać z propozycji rozważań na przeżycie siedmiu dni z Bł. Edmundem – patronem świeckich. Każdy niech zaczerpnie z tego, co dla niego ważne, co jakoś bliskie.

    Każdego dnia proponuję, by zadbać o:
    – Ranną i wieczorną modlitwę ( gdzie tylko możliwe niech będzie to modlitwa wspólna całej rodziny )
    – Jeden wspólny posiłek – ten, który jest tego dnia możliwy – przy którym dobrze, aby była wspólna modlitwa.
    – Czas na wspólne i indywidualne rozważanie proponowanych treści.

    7 dnia zachęcam do przygotowania wspólnie uroczystego posiłku, przy którym – jeśli zaangażuje się cała rodzina – podzielcie się osobistym doświadczeniem duchowym, jakie będzie waszym udziałem tego czasu. Byłoby cudownie, gdyby ostatniego dnia udało się uczestniczyć we Mszy św.
    Dajcie się prowadzić Duchowi Świętemu, który w sercach prostych rozlewa swoje łaski !

    1 dzień – ufający Bożej Opatrzności >>

    2 dzień – gorliwy czciciel Eucharystii >>

    3 dzień – patron wiernych świeckich >>

    4 dzień – wspomożyciel rodzin >>

    5 dzień – wychowawca dzieci i młodzieży >>

    6 dzień – przykład pokory i prostoty >>

    7 dzień – wzór patriotyzmu >>

     

  • Historia

    Historia Polski XIX wieku pisana była bolesnymi wydarzeniami walki o wolność i narodową tożsamość. Szerzące się nadto różne epidemie czy klęski żywiołowe, tworzyły poczucie beznadziejności, rezygnacji z wartości nadrzędnych a nawet z osobistej godności. Trudnym zwłaszcza zdał się być los dzieci wiejskich, często osieroconych i pozbawionych właściwych wzorców do naśladowania.

           Dostrzegając to bolesne zjawisko, wielcy społecznicy starali się szukać skutecznych sposobów rozwiązania tychże kwestii. Szczególną rolę w tym względzie odegrał Edmund Bojanowski. Znał dobrze nędzę materialną i ubóstwo duchowe, w jakim egzystował współczesny mu lud wiejski. Stał się, więc pionierem zakładania pierwszych ochronek wiejskich, które według niego miały spełniać rolę domu macierzyńskiego i strażnicy świętych obyczajów narodowych. Ochronki miały być wyrazem rodzimej prostoty i tradycji po to, aby lud mógł z niej czerpać przykłady do umiłowania wszystkiego, co swojskie, przede wszystkim zaś miały być „ulgą dla wszystkich a dla nikogo ciężarem”. W tym celu zamierzał początkowo założyć tak zwane „Bractwo Ochroniarek” z ochotniczek wiejskich dziewcząt, które w sposób dobrowolny i na zasadzie dobroczynności podjęłyby tę akcję bez większych dla siebie zobowiązań.

    3 maja 1850 roku uroczyście została otwarta pierwsza ochronka. Przedsięwzięcie to świadczyło o jego wielkiej odwadze i mądrości, gdyż będąc człowiekiem świeckim do współpracy zaangażował młode, proste, wiejskie dziewczęta, w których dostrzegał wiele dobra uzdalniającego je do podjęcia pracy wychowawczej wśród ludu. Z czasem zapragnął powołać zgromadzenie zakonne dla opieki nad sierotami. Pisał do ks. arcybiskupa L. Przyłuskiego: „Od lat kilku zajmowała mię myśl urządzenia ochronek wiejskich pod dozorem dziewcząt wiejskich. W r. 1850 pozwolił mi P. Bóg zamiar mój urzeczywistnić, a to w ten sposób. Zebrałem trzy dziewczęta i gdy gospodyni Franciszka Przewoźna w Podrzeczu ofiarowała im pomieszczenie (pobożna ta kobieta umyślnie przybudowała do domu swego izbę ochrony) otworzyłem we wsi Podrzeczu ochronkę”.

    Wydarzenie to stanowiło początek powstania nowego, rdzennie polskiego zgromadzenia zakonnego na terenie Wielkiego Księstwa Poznańskiego. Odtąd ta nowatorska koncepcja prowadzenia ochronek według idei Bojanowskiego zyskiwała coraz szersze poparcie w społeczeństwie. Ze względu na specyfikę swej działalności, budziła powszechny podziw i uznanie.

    Dnia 26 sierpnia 1856 roku został uroczyście otwarty nowicjat służebniczek w Jaszkowie. Młode kandydatki mogły odtąd zdobywać odpowiednie przygotowanie do życia zakonnego i uczyć się praktycznego zawodu do prowadzenia ochronek pod okiem doświadczonej siostry przewodniczki.  

    Szczególne znaczenie dla pomyślnego rozwoju Zgromadzenia miała aprobata władz kościelnych. Bojanowski, pragnąc dzieło swe oprzeć na „najpewniejszej drodze tradycji kościelnej”, zwrócił się z prośbą do abpa Leona Przyłuskiego „o najmiłościwsze przyjęcie tego słabego zawiązku pod wysoką opiekę duchową”. Uważał, że tylko dzięki pozytywnej postawie Kościoła, będzie miało szansę pomyślnego rozwoju, toteż wielką radością zarówno dla Założyciela jak i dla sióstr było otrzymanie od arcybiskupa odpowiedzi, iż przyjmuje Zgromadzenie Służebniczek Bogarodzicy Maryi pod pasterską opiekę Kościoła.

    Dynamika rozprzestrzeniania się placówek Zgromadzenia świadczyła o jego żywotności i celowości pracy apostolskiej i charytatywnej. Warto zaznaczyć, że od powstania Zgromadzenia tj. od roku 1850 do 1875 tylko na terenie Wielkiego Księstwa Poznańskiego otwarto 47 ochronek, choć niektóre z różnych powodów w stosunkowo krótkim czasie były zamykane. Sprzyjająca koniunktura dla dynamicznego rozwoju Zgromadzenia została znacznie zahamowana przez tak zwane ustawy majowe wydane w 1875 roku. Kraje zaborcze rozpoczęły otwartą walkę z polską kulturą i Kościołem katolickim. Zastosowały także różnego rodzaju represje wobec sióstr i domów zakonnych im podległych, łącznie z ich zamykaniem. Otwarta walka z Kościołem, prowadzona przez zaborców dotknęła boleśnie także Zgromadzenie Służebniczek Maryi.

    Wszelka działalność apostolska Zgromadzenia na terenie Wielkiego Księstwa Poznańskiego została całkowicie uzależniona od rozporządzeń rządu pruskiego. Przejawiało się to szczególnie w odniesieniu do prowadzenia dzieł apostolskich. Zakazano siostrom przede wszystkim pracy wśród dzieci. Konsekwencją antykościelnej polityki zaborczej w odniesieniu do Zgromadzenia był jego podział na cztery niezależne, autonomiczne gałęzie: służebniczki dębickie, starowiejskie, śląskie i poznańskie {obecnie wielkopolskie}.

    Zgromadzenie Sióstr Służebniczek Niepokalanego Poczęcia Najśw. Maryi Panny stawało się coraz bardziej prężne, rozwijało się dynamicznie zarówno pod względem personalnym jak i terytorialnym. Już bowiem w 1937 roku liczyło 459 sióstr pracujących w 69 placówkach, natomiast w 1967 liczba sióstr wzrosła do 573, a placówek było 76 łącznie w kraju i za granicą.

                                                               s.M. Immaculata Kowalska sł. M.

                Podczas XIX Kapituły Generalnej Zgromadzenia podjęto decyzję o utworzeniu trzech prowincji: pleszewskiej, warszawskiej i brazylijskiej. Od 8 grudnia 1984r. Zgromadzenie kontynuuje swoją działalność w nowych strukturach. Siedzibą prowincji pleszewskiej pod wezwaniem Św. Józefa stał się Pleszew. 

    D:DCIM100MEDIAIMG_0058.JPG

     

     

     

  • Duchowość

    Jesteśmy Zgromadzeniem Maryjnym, dlatego przyjęłyśmy godło, które – poprzez literę M i krzyż – symbolizuje Maryję prowadzącą nas do Chrystusa i oświecająca nam drogę swymi cnotami.

    Cnoty te, które każda służebniczka powinna naśladować, wyrażone w godle za pomocą siedmiu gwiazd, są następujące: czystość, ubóstwo, posłuszeństwo, czysta intencja, duch modlitwy, duch ofiary i głęboka pokora. {Dyrektorium}

    Z Konstytucji Zgromadzenia:

    Jako spadkobierczynie ducha naszego Ojca Założyciela nie możemy nic uronić z jego spuścizny. Coraz owocniej winnyśmy wcielać ją w życie własne oraz Kościoła i współczesnego świata.

    W myśl Ojca Założyciela celem Zgromadzenia Sióstr Służebniczek Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny jest chwała Trójcy Przenajświętszej przez życie w czystości, ubóstwie i posłuszeństwie oraz przez wypełnianie idei służenia Bogu i ludziom, zwłaszcza najbardziej potrzebującym.

    Charakterystycznym rysem Służebniczki Maryi ma być postawa pełna pokory i prostoty ewangelicznej, która sprzyja twórczym działaniom Ducha Świętego i podjęciu Jego inicjatyw. Niech głęboko w nasze serca zapadną słowa duchowego Testamentu naszego Ojca Założyciela: ”Co zawsze polecałem, dziś powtarzam: przede wszystkim prostotę zalecam, dopóki ta w Zgromadzeniu trwać będzie, dopóty będzie z nim błogosławieństwo Boże”.

    Zapał i gorliwość apostolską w działaniu czerpie każda siostra, a przykładem Założyciela, w niezachwianej wiary w Opatrzność Bożą, z ciągłego obcowania z Bogiem, zwłaszcza w czasie Ofiary i Uczty Eucharystycznej Chrystusa.

  • Formacja

    ASPIRAT – to czas pogłębienia kontaktu z Chrystusem i poznawania naszej wspólnoty zakonnej.

         postulat

     

     

     

     

     

     

    POSTULAT – to czas uzupełnienia wiedzy religijnej, zapoznania z postacią Ojca Założyciela i duchem Zgromadzenia. Trwa od pół roku do dwóch lat.

     

    NOWICJAT – rozpoczyna się obłóczynami.

    Od tego dnia siostra nowicjuszka ubrana jest w strój zakonny – habit i biały welon.

    DSCN5065

        Czas nowicjatu to podstawowy okres formacji trwający dwa lata.

    Ma na celu dokładniejsze rozpoznanie przez nowicjuszkę powołania, przyswojenie sobie charyzmatu Zgromadzenia oraz wdrażanie nowicjuszki w życie radami ewangelicznymi.

    Nowicjat kończy się złożeniem pierwszych ślubów zakonnych: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa.

     

    JUNIORAT – to czas zazwyczaj 5 lat pomiędzy pierwszymi ślubami a profesją wieczystą, służący dopełnieniu formacji zakonnej i apostolskiej z uwzględnieniem charakteru naszego Zgromadzenia.

    Okres junioratu kończy się złożeniem ślubów wieczystych.

    Przez śluby te siostra jest na zawsze konsekrowana i staje się darem poświęconym Bogu w służbie Kościoła.

    śluby wieczyste

     

Arrow
Arrow
Slider