• Adres: 62 – 031 Luboń, Pl. E. Bojanowskiego 1; tel. (61) 813 01 22
• Początek spotkania o 18:00; zakończenie ok. 15:00
• Liczba miejsc ograniczona
• Koszt od osoby ( nocleg + trzy posiłki ) 50, -
• Zgłoszenia – z wypełnionym kwestionariuszem – należy nadesłać do 25 marca br. na

jeden z poniższych adresów:

Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.

Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.

Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.

• Kwestionariusz do wypełnienia
• Dojazd:

z dworca Poznań - PKP ( Dworzec Zachodni ) tramwaje nr 8, 14, 16  kier. Górczyn ( 6. przystanek ) stąd autobus nr 702 kier. Komorniki ( 11.przystanek – Luboń Żabikowo ), 610 kier. Dębiec mała pętla ( 11.przystanek – Luboń Żabikowo )

Kliknij aby powiększyć

W Y N I K I

LAUREACI

MIEJSCA:

Szkoły ponadgimnazjalne:

1. XXIV Liceum Ogólnokształcące, Lublin, opiekun: p. Joanna Kowalczyk, ucz.: Jadwiga Cieślak, Paulina Głaz, Sabina Pawlak
2. Zespół Szkół Zawodowych nr 1, Strzelce Opolskie, opiekun: dr Edyta Bem, ucz.: Justyna Wacholc, Roksana Michalska, Żaneta Werner
3. I Liceum Ogólnokształcące, Brzozów, opiekun: s.M. Magdalena Wolańczyk, ucz.: Beata Szostak, Katarzyna Gadamska

Szkoły gimnazjalne:

1. Gimnazjum nr 43, Poznań, opiekun: s.M. Rut Szymanowska, ucz.: Alicja Zaprzalska, Milena Teper
2. Gimnazjum im. kard. Stefana Wyszyńskiego, Zdzieszowice, opiekun:                   s.M. Anuncjata Kusz, ucz.: Natalia Dylewska, Ewa Stojowska, Magdalena Stroka
3. Gimnazjum im. bł. Edmunda Bojanowskiego, Dębno, opiekun: s.M. Ewa Żyłka, ucz.: Alicja Jaworowska, Anna Styczyńska, Natalia Tołpa.

WYRÓŻNIENIA:

Szkoły ponadgimnazjalne:

• Zespół Szkół Zawodowych nr 1, Strzelce Opolskie, opiekun projektu: dr Edyta Bem, ucz.: Violetta Koik, Krystyna Szpak, Małgorzata Wójcik
• I Liceum Ogólnokształcące, Brzozów, opiekun: ks. Bogusław Kamiński, ucz.: Sylwia Mikoś, Karolina Wojtowicz, Krystain Dymitrzak
• II Liceum Ogólnokształcące, Cieszyn, opiekun: p. Dorota Kania, ucz.: Olga Czujak, Magdalena Krzywoń
• II Liceum Ogólnokształcące, Kędzierzyn-Koźle, opiekun: s.M. Anuncjata Kusz (parafia Zdzieszowice), ucz.: Anna Bonk, Karolina Bonk, Małgorzata Bonk

Szkoły gimnazjalne:

• Gimnazjum Sportowe, Białystok, opiekun: p. Andżelika Bujnowska, ucz.: Adrainna Piekart, Ewelina Przytuła, Aneta Popławska
• Gimnazjum im. Jana Pawła II, Bobowo, opiekun: p. Elżbieta Koszewska, ucz.: Adrainna Sadowska, Oliwia Nowak, Agata Berent
• Gimnazjum nr 1, Gostyń, opiekun: p. Waldemar Kozłowski, ucz. Agnieszka Klupś
• Gimnazjum, Otrębusy, opiekun: s.M. Dominika Leyk, ucz.: Julia Godlewska

FINALIŚCI:

(Uwaga! Kolejność prac finalistów jest dowolna i nie będzie ustalana)

Szkoły ponadgimnazjalne:

• II Liceum Ogólnokształcące, Cieszyn, opiekun: p. Dorota Kania, ucz.: Emilia Łopatka
• I Liceum Ogólnokształcące, Brzozów, opiekun: s.M. Magdalena Wolańczyk, ucz.: Natalia Szmyd, Filip Szmyd, Gabriela Szmydt
• Zespół Szkół Rolniczych, Grabonóg, opiekun: p. Wanda Grzelczyk, ucz.: Barbara Tomczyk, Arkadiusz Paluszczak
• Katolickie Liceum Ogólnokształcące, Żary, opiekun: p. Edyta Józwa, ucz.: Karolina Drabek, Karolina Kwiecień
• Zespół Szkół Ogólnoksztcących nr 2, Opole, s.M. Anuncjata Kusz, ucz.: Weronika Grzegorczyk

Szkoły gimnazjalne:

• Zespół Szkół im. E. Bojanowskiego, Kuźnica Czeszycka, opiekun: p. Renata Wołkowska, ucz.: Paulina Szatkowska, Patrycja Psiuk, Angelika Kałuża
• Gimnazjum nr 12, Częstochowa, opiekun: s.M. Natana Kasprzyk, ucz.: Magdalena Pazera, Marta Pazera, Mateusz Dziubiński
• Gimnazjum w Zespole Szkół im. Jana Pawła II, Brzeźnica, opiekun: p. Urszula Maż, ucz.: Ewa Gajdek, Natalia Hajduk, Klaudia Klabacha
• Gimnazjum w Zespole Szkół im. Jana Pawła II, Brzeźnica, opiekun: s.M. Karoliana Buksa, ucz.: Katarzyna Halwa, Kamila Osora
• Gimnazjum w Zespole Szkół im. Jana Pawła II, Brzeźnica, opiekun: p. Urszula Maż, ucz.: Joannis Galiatsatos, Gabriela Stochel, Patryk Zięba
• Gimnazjum Sióstr Urszulanek Unii Rzymskiej, Wrocław, opiekun: p. Anna Tracz-Molasy, ucz.: Agnieszka Łazorko, Aleksandra Mikos, Michalina Osieleniec
• Gimnazjum nr 1, Gostyń, opiekun: p. Waldemar Kozłowski, ucz.: Julia Kaczmarek, Maria Goszczyńska, Daria Grześkowiak
• Gimnazjum nr 1, Gostyń, opiekun: p. Waldemar Kozłowski, ucz.: Anna Dudkowiak, Michalina Lewandowicz, Maria Jauszkowiak

Gratulujemy!

- Milena Teper

Dnia 13 stycznia 2012 roku miało miejsce wręczenie nagród laureatom, finalistom i osobom wyróżnionym w Ogólnopolskim Konkursie pt. „Błogosławiony Edmund Bojanowski w mojej miejscowości”. Jak wspomniano w ostatnim numerze naszej gazetki parafialnej – Alicja Zaprzalska i ja – Milena Teper wraz z opiekunką naszego projektu edukacyjnego Siostrą Rut zajęłyśmy 1 miejsce w kategorii szkół gimnazjalnych.

Jeszcze jest mi ciężko o tym mówić/pisać, a co dopiero w momencie usłyszenia tej wspaniałej wieści! Moja radość była ogromna. Nie ukrywam, że łzy same napływały do oczu. Sięgając do wspomnień, próbuję sobie przypomnieć inne szczególne momenty… owszem było ich już trochę, ale żadne z pewnością nie wywołały takiej reakcji. Wiem, że ten sukces był nie tylko dziełem ludzkim, ale także Bożym. Szczerze modliłyśmy się przez wstawiennictwo Bł. Edmunda o owocność naszej pracy, podjętego wysiłku i – jak się okazało – modlitwa została wysłuchana.

Gala Finałowa Konkursu to szczególny dzień. Wydawać by się mogło iż to jeden z wielu, a jednak inny, znacznie wyróżniający się pośród szarej codzienności dzień. Wczesny ranek przed wyjazdem... ileż emocji. Podróż trawała około 5 godzin – ze względu na miejsce, w którym odbywała się Gala Finałowa – Warszawa, Instytut Jana Pawła II nieopodal Świątyni Opatrzności Bożej.

Co czułam, gdy zajechałam na miejsce? Jak już wcześniej wspomniałam trudno to opisać. W sercu mym kłębiły się miliony wyobrażeń tego, jak gala będzie wyglądać i czy na pewno to nie jest jedynie sen. Teraz mogę z pewnością powiedzieć – to nie był sen. Razem z koleżanką z klasy pod opieką s.M. Rut Szymanowskiej Sł.M. udało nam się wygrać!

Sama Gala Finałowa była wzbogacona cudownymi występami i obecnością osób znanych z mediów i prasy. Na samym początku mieliśmy okazję wysłuchać dwóch piosenek śpiewanych przez naszą rówieśniczkę, po niej wystąpił zespół małych, uroczych przedszkolaków, którzy pod kierunkiem Sióstr Służebniczek – czyli w duchu Bł. Edmunda Bojanowskiego – swoim tańcem  śpiewem poruszyli serca wszystkich obecnych..

Na uroczystość finałową miał przybyć kardynał Kazimierz Nycz, niestety z ważnych powodów nie mógł uświetnić swoją osobą tej uroczystości.  W imieniu Kardynała głos zabrał obecny na gali ksiądz dr Marek Przybylski, który skierował serdeczne słowa zarówno do uczniów, jak i do opiekunów, dziękując im za zaangażowanie w prace konkursowe. Podczas tego – jakże ważnego – wydarzenia towarzyszyli nam także: znany dziennikarz Krzysztof Ziemiec, siostra Joanna Wiśniewska – organizatorka konkursu, aktor Radosław Pazura oraz gość honorowy - Matka Generalna Sióstr Służebniczek Śląskich M. Brygida Biedroń. Wszyscy życzyli nam wytrwałości w naszych dążeniach do celu i realizacji marzeń, bo jak sami mówili, dziennikarstwo nie jest łatwym zawodem, dziennikarstwo jest całym życiem,  któremu się oddajemy i poświęcamy dla niego.

Czy chcę być w przyszłości dziennikarką? Tego nie wiem. Interesują mnie prasa i media. Lubię język polski. Może zwiążę z nim mój zawód, moją przyszłość. W tej chwili mojego życia nie wiem kim będę, bo jak mawiał Albert Einstein „nigdy nie myślę o przyszłości, nadchodzi ona wystarczająco szybko”. Czasami po prostu nie warto wyprzedzać własnych myśli.

- s. M. Rut Szymanowska

Dzień 13 stycznia br. – piątek – to wielkie świętowanie młodzieży z całej Polski, zaangażowanej w konkurs o Bł. Edmundzie Bojanowskim. W Warszawie,  w sali konferencyjnej Instytutu PJPII o godz. 11:00 rozpoczęła się Gala Finałowa Ogólnopolskiego Konkursu „Polacy Beatyfikowani przez Jana Pawła II.” Brali w niej udział laureaci i finaliści tegoż konkursu oraz osoby wyróżnione. Towarzyszyli im opiekunowie projektów konkursowych, dyrektorzy szkół a także rodzice, znajomi.

Nasz zespół z Gimnazjum nr 43 im. PTPN w Poznaniu ( opiekunka, Alicja Zaprzalska, Milena Teper ) dojechał do Warszawy różnymi drogami, ale z jednym bijącym sercem, by odebrać nagrodę za zajęcie I miejsca w kategorii szkół gimnazjalnych. Nagroda główna to wyjazd studyjny do Brukseli.

Na takie wyróżnienie pracowałyśmy intensywnie od początku października do końca listopada 2011 r. Ponieważ konkurs miał charakter historyczno – dziennikarski, trzeba było dotrzeć do źródeł historycznych, przeprowadzić wywiady z osobami, dla których Bł. Edmund jest inspirującym świętym, a następnie zebrany materiał opracować pisemnie, dokumentując fotografiami. Ale na tym nie koniec. To dopiero pierwsza część pracy konkursowej. Druga polegała na podjęciu w swoim środowisku działań mających na celu rozpropagowanie wzorca świętości, jaki zostawił Edmund Bojanowski. W związku z tym zostały przygotowane artykuły do dwóch parafialnych gazetek, wpis na stronie internetowej Sióstr Służebniczek Wielkopolskich oraz audycja radiowa w Radiu Emaus. Realizacja owych zadań wymagała sporego samozaparcia, ale również wielkiego zapału. Mając możliwość towarzyszenia w tych tygodniach swoim uczennicom, pomagając i naprowadzając je na kolejne etapy pracy, widziałam ich szczere oddanie się podjętemu wezwaniu. I tak, razem doszłyśmy do końca.

Ciesząc się tak wielkim osiągnięciem, jak zdobycie I miejsca, chcemy podzielić się i tym, co w tym czasie wydarzyło się w nas. O swoich przeżyciach z tym związanych piszemy osobno: Milena i ja. Pewnie powstanie jakaś całość. Dla mnie – Siostry Służebniczki, czyli siostry ze Zgromadzenia założonego przez Bł. Edmunda Bojanowskiego, radością i dumą była już sama możliwość włączenia się w prace związane z konkursem jemu poświęconym. Oczywiście, nie mogłam tego zrobić sama – potrzebowałam ambitnych, młodych ludzi. Znalazły się – Alicja i Milena, uczennice trzeciej klasy gimnazjum. Praca z nimi to szczególne doświadczenie pozwalające mi popatrzeć na Bł. Edmunda z innej tj. młodzieńczej perspektywy współczesnego człowieka. Z podziwem przyglądałam się i wsłuchiwałam w rozmowy, wywiady prowadzone przez dziewczęta z zaproszonymi gośćmi. Uczestnicząc w tych spotkaniach, czerpałam wiele dla siebie, co pomaga mi być jeszcze bliżej Założyciela mojego Zgromadzenia i pełniej rozumieć Jego charyzmat dziś. Ważne było i takie namacalne doświadczenie Bożego prowadzenia. Szczególnie zauważałam to w momentach, gdy „nagle” spotykałyśmy osobę, która okazywała się cennym dla nas rozmówcą. To takie – pozornie – mało znaczące chwile, ale dla mnie wyraźna odpowiedź Dobrego Boga. Jak dziś pamiętam dzień, gdy w Sanktuarium Bł. Edmunda w Luboniu prosiłam Jezusa, aby dał nam rozpoznać ludzi, których sam chce byśmy spotkały. Po zakończonej modlitwie rozejrzałam się i zobaczyłam Panią Bożenkę i Pana Romana. Na propozycję udzielenia wywiadu Milenie odpowiedzieli pozytywnie. Jak się później okazało były to ważne dwa spotkania przedstawione w pracy konkursowej.

W tym wszystkim, co dane było nam przeżyć razem jestem wdzięczna Panu Bogu, swoim uczennicom i spotkanym ludziom. Ufam, że podjęte wysiłki konkursowe oraz ten piękny finał są dla każdej z nas jedynie początkiem kolejnego etapu życia na drodze do świętości. Być może komuś dałyśmy odrobinę nadziei, może udało się kogoś zainspirować do konkretnego dobra. Tego nie wiemy, ale wiemy, że warto podejmować życiowe wezwania.  Wiemy, że można zostać świętym w każdych czasie. Wiemy, że życie warto dobrze przeżyć.

.

Umiłowani Archidiecezjanie!

W okresie Adwentu podążamy duchem w dwóch różnych kierunkach. Najpierw wyruszamy ku przeszłości, wspominając ze wzruszeniem narodziny naszego Zbawiciela w Betlejem. Następnie wybiegamy w najdalszą przyszłość, podnosząc wzrok ku ostatecznemu celowi naszego pielgrzymowania w dziejach, jakim będzie spotkanie z Chrystusem powracającym w chwale na końcu czasów. Wierzymy, że nastąpi kres tego świata, a to, co zostało stworzone, będzie odnowione. W ten sposób nasza adwentowa nadzieja coraz silniej zakorzenia się w zbawczym wydarzeniu z przeszłości oraz kieruje się ku zbawczej przyszłości, pełna radosnej tęsknoty, przypominającej oczekiwanie na narodziny dziecka.

1. KOMUNIA

W otwierającym się przed nami nowym roku liturgicznym pragniemy usilnie rozwijać komunię z bliźnimi. Św. Bazyli tak uzasadnia potrzebę istnienia owej więzi we wspólnocie religijnej: „We wszystkim należy stawiać wspólnotę ponad samotność. We wspólnocie człowiek mniej krąży wokół samego siebie, a bardziej kieruje wzrok ku swojemu bliźniemu. Nie dąży w niej tylko do spełniania własnych pragnień, lecz do spełniania życzeń innych ludzi. Ujawnia mu się głębszy sens życia i zostaje obdarowany większą radością. We wspólnocie łatwiej spotkać Boga”.

Źródłem trwałej komunii między ludźmi nie może być człowiek, sam obarczony wieloma ograniczeniami. Dla chrześcijanina jedynym i wiecznym źródłem takiej komunii jest Chrystus, w którego zostaliśmy zanurzeni w Chrzcie świętym. Bez takiego istotnego zjednoczenia z Nim nie możemy nawet marzyć o prawdziwej i stabilnej więzi z bliźnimi. „Ja jestem krzewem winnym, wy - latoroślami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity” (J 15,5). Komunia z Chrystusem jest absolutnie niezbędnym warunkiem przynoszenia owocu w Kościele. Tylko z niej rodzi się autentyczna komunia pośród chrześcijan. Tylko komunia z Bogiem rodzi prawdziwą komunię między ludźmi.

„Tam, gdzie burzy się komunię z Bogiem, która jest komunią z Ojcem, Synem i Duchem Świętym, burzy się także korzenie i źródło komunii między nami, a gdzie nie żyje się komunią między nami, tam także komunia z Bogiem w Trójcy nie jest żywa ani prawdziwa” (Benedykt XVI, Kościół - komunia z Bogiem i braćmi. Katecheza – 29.03.2006). Jeśli więc nie możemy dojść do zgody z naszymi bliźnimi, jest to nieomylny znak tego, że nie tkwimy w komunii z Chrystusem. „Każdą latorośl, która we Mnie nie przynosi owocu, [Ojciec mój] odcina” (J 15,2).

„Jeśli więc jest jakieś napomnienie w Chrystusie - uczy św. Paweł - jeśli - jakaś moc przekonująca Miłości, jeśli jakiś udział w Duchu, jeśli jakieś serdeczne współczucie - dopełnijcie mojej radości przez to, że będziecie mieli te same dążenia: tę samą miłość i wspólnego ducha, pragnąc tylko jednego, a niczego nie pragnąc dla niewłaściwego współzawodnictwa ani dla próżnej chwały, lecz w pokorze oceniając jedni drugich za wyżej stojących od siebie. Niech każdy ma na oku nie tylko swoje własne sprawy, ale też i drugich!” (Flp 2,1-4).

2. KOŚCIÓŁ NASZYM DOMEM

Miniony rok liturgiczny ogólnopolskiego programu duszpasterskiego był poświęcony właśnie tematyce komunii z Bogiem. Poświęcony konieczności zakorzenienia latorośli w winnym krzewie. Sprawie życiodajnej więzi między Bogiem i człowiekiem.

Natomiast bieżący rok liturgiczny, który rozpoczęliśmy pierwszą niedzielą Adwentu, poświęcamy duchowej pracy nad umocnieniem więzi między wiernymi. Na fundamencie komunii z Bogiem pragniemy budować chrześcijańskie relacje z bliźnimi. Od doświadczenia bliskości Boga, pragniemy przechodzić ku doświadczeniu bliskości człowieka.
Temat tegorocznego programu duszpasterskiego brzmi: Kościół naszym domem. To hasło kojarzy się nam niejako automatycznie z domem rodzinnym, będącym miejscem naszego mieszkania, odpoczynku, powrotu, schronienia, ostoi, przystani, trwałości, symbolem naszego szczęścia. Domem – promieniującym miłością. Taki ludzki dom jest konieczny, by osiągnąć spełnienie emocjonalne i duchowe, czego pośrednim potwierdzeniem jest ludzka bezdomność.

Jednym z najważniejszych dzisiejszych wyzwań duszpasterskich jest pojawienie się społeczeństwa coraz bardziej „sierocego”, w którym następuje zanik więzi, spowodowany w dużej mierze kryzysem rodziny. Kolejne pokolenie - chociaż bytuje w lepszej sytuacji materialnej - wychowuje się często przy praktycznej nieobecności rodziców, szczególnie ojca, co rodzi katastrofalne konsekwencje. Odbija się to także na religijności młodzieży, której trudno jest pojąć, czym jest „ojcostwo Boże”, skoro wielu młodych nigdy nie doświadczyło ojcostwa we własnym domu.

Warto jednak zauważyć, że kiedy mówimy Kościół naszym domem, zakładamy pewną rzeczywistość znacznie przekraczającą potoczne pojęcie „domu”. Pismo Święte uczy bowiem, że pod pojęciem „dom” może kryć się wiele rzeczywistości. Pierwsze i najbardziej nam bliskie znaczenie to „namiot, budynek, domostwo, mieszkanie, pałac” (J 7,53). Lecz dom może być w Biblii również synonimem ludzkiego „ciała” (2Kor 5,1). Trzecie znaczenie - szeroko rozpowszechnione w starożytności – to odpowiednik  szeroko rozumianej „rodziny”, składającej się z żony, dzieci, krewnych i niewolników; klanu, plemienia (Dz 16,31). Czwarte - to nasza „ziemska ojczyzna” (Prz 27,8). Piąte - to „świątynia jerozolimska” (Mt 21,13). Szóste znaczenie wskazuje na „Kościół” (1Tm 3,15). Siódme to „ojczyzna niebieska” (J 14,2).

A zatem, kto mówi Kościół naszym domem, ten myśli nie tylko o dobrym samopoczuciu w budynku kościelnym, ale również o Kościele jako miejscu naszego osobistego, rodzinnego, ojczystego, i wiecznego zakorzenienia. O takiej wspólnocie kościelnej, w której musi istnieć duchowe zespolenie. To zespolenie chcemy rozwijać – w duchu Ewangelii i z pomocą sakramentów świętych – szczególnie w postaci autentycznie braterskich relacji między pasterzami, prezbiterami, diakonami, osobami życia konsekrowanego i wiernymi świeckimi.

Zakłada to nieraz długą i trudną pracę duchową nad poprawą jakości wzajemnych relacji w Kościele, która ostatecznie ma prowadzić do tego, by każdy ochrzczony czuł się w Kościele jak we własnym domu, szanował i kochał Kościół, był przygotowany na przyjęcie większej odpowiedzialności za jego ewangelijny kształt oraz był czynny w misji apostolskiej.

3. KRYZYS GOSPODARCZY

To budowanie silniejszej więzi z naszymi bliźnimi nie urzeczywistniamy w jakichś abstrakcyjnych warunkach, lecz w konkretnej sytuacji społeczno-ekonomicznej. Na tę sytuację zwróciło uwagę ostatnie „Oświadczenie Rady Społecznej przy Arcybiskupie Poznańskim w sprawie współczesnego kryzysu gospodarczego”. Oświadczenie wskazuje na to, że kryzys ekonomiczny jest bezpośrednim rezultatem dwóch zapaści gospodarczych, jakie wydarzyły się we współczesnym świecie.

Pierwsza to bankructwo bankowe, jakie zaczęło się w latach 2008/9 w Stanach Zjednoczonych, a później rozlało się na inne kraje w wyniku niekontrolowanego boomu kredytowego (szczególnie hipotecznego), na którym zbudowano „chore produkty bankowe” służące do gwarantowania rozległych akcji kredytowych. Ten kryzys bankowy przekształcił się szybko w kryzys finansowy, a następnie w globalną zapaść ekonomiczną wielu państw.

Drugi, to ostatni kryzys Europejskiej Wspólnoty Gospodarczo – Walutowej (tzw. Strefy Euro). Ten kryzys powstał jako skutek zadłużenia się kilku państw Strefy Euro ponad realne możliwości spłacenia  długu w przewidywalnej przyszłości. Na skutek tego w niektórych państwach władze popadły w znaczne zadłużenie, z którego teraz nie są w stanie wyjść o własnych siłach, a ratowanie tych krajów wykracza poza zasoby i możliwości innych państw Strefy Euro i pozostałych krajów Unii Europejskiej.

Bezpośrednia przyczyna obecnego kryzysu ekonomicznego leży przede wszystkim po stronie ludzi, pragnących za wszelką cenę utrzymać się u władzy, a także po stronie nieodpowiedzialnych rządów i instytucji niektórych krajów, lekceważących zasady ekonomiczne i prawa obywateli. Lecz główne przyczyny współczesnego kryzysu zostały spowodowane przede wszystkim przez negowanie wartości chrześcijańskich, relatywizację praw człowieka oraz lekceważenie celów demokracji.

a. Ustawiczne negowanie wartości chrześcijańskich w euro-amerykańskim kręgu kulturowym, wyrosłym z chrześcijaństwa, wywołało wstrząs cywilizacyjny polegający na utracie zmysłu moralnego w różnych dziedzinach życia społecznego i gospodarczego. Wyrazem tego jest m.in. bezwzględne dążenie do osiągnięcia maksymalnego zysku przy odrzuceniu jakichkolwiek uniwersalnych zasad moralnych.  Jest to jedna z najgłębszych przyczyn obecnego kryzysu ekonomicznego.

b. Z powyższym zjawiskiem łączy się relatywizowanie praw człowieka. Prawa te są prawami naturalnymi w tym sensie, że nie pochodzą od prawodawcy ludzkiego, ale wynikają z przyrodzonej godności ludzkiej. Przysługują każdemu człowiekowi bez względu na to, czy zostały wpisane do prawa stanowionego poszczególnych państw, czy też zostały tam pominięte. Niestety, współcześnie dochodzi do dowolnej reinterpretacji tych praw. Zjawisko to stanowi poważny wyłom w moralnych podstawach funkcjonowania współczesnej cywilizacji, w którego konsekwencji zasady etyczne zaczynają tracić charakter pryncypiów wyznaczających granice działalności człowieka.

c. Inną przyczyną obecnego kryzysu gospodarczo – społecznego jest mylenie metod z celami demokracji. Podstawowym celem demokracji jest dobro wspólne i związane z nim dobro osobowe człowieka. Najprostszą metodą prowadzącą do tego celu jest głosowanie, wskazujące wolę większości. Jest to tylko metoda, mająca prowadzić do osiągnięcia wspomnianego wyżej celu demokracji. Nie można jej traktować jako samoistnego celu. W przypadkach, w których istotą problemu jest prawda (np. prawda biologiczna, historyczna, ekonomiczna lub moralna), zdanie większości nie może być rozstrzygające, ponieważ nie ma ono żadnego wpływu na ową prawdę. Dlatego odwoływanie się w takich sprawach do woli większości jest nie tylko pozbawione sensu, ale może prowadzić do błędnych i szkodliwych decyzji, godzących w cele demokracji. Dotyczy to zarówno spraw społecznych, jak i ekonomicznych.

Dopóki nie nastąpią pozytywne zmiany w trzech wyżej wymienionych obszarach, nie można oczekiwać, ustąpienia samych kryzysowych zjawisk. Tego rodzaju zaś zmiany nie nastąpią, dopóki człowiek nie uzna w Słowie Bożym fundamentu wszystkiego. Bez spełnienia tego warunku nie zostanie usunięta z życia indywidualnego i społecznego owa zachłanność względem pieniądza i posiadania, która jest źródłem wszystkich przywar i wszelkiego zła. Bez tego nie ma nadziei na kierowanie się odpowiedzialnością moralną przez indywidualne osoby, ani kręgi społeczne, prawne, kulturowe, polityczne i ekonomiczne. Tylko ten, kto buduje swoje życie na Słowie Bożym, buduje je naprawdę w sposób solidny i trwały (por. Verbum Domini, 10).

ZAKOŃCZENIE

Pośród takich właśnie okoliczności: „Dusza moja oczekuje Pana bardziej niż strażnicy poranka” (Ps 130,6). Nasza tęsknota za Zbawicielem pogłębia się w adwencie i równocześnie skupia na jednym punkcie. Zamiast tęsknić za tysiącem niepotrzebnych spraw, uczymy się tęsknić za najważniejszym wydarzeniem w dziejach świata. Za oczywistym dowodem miłości Boga do nas. Za Emanuelem, Bogiem z nami. Niech adwentowa tęsknota otworzy nasze serca na nadchodzącą Miłość w postaci Jezusa Chrystusa, który przynosi pokój Boży i wszelką łaskę. On też gromadzi nas w Kościele, który jest naszym domem.

Na owocne przeżywanie Adwentu wszystkim i każdemu z Was z osobna z serca błogosławię,

+ Stanisław Gądecki
Arcybiskup Metropolita Poznański